Μπορεί το ψυχολογικό τραύμα να είναι κληρονομικό;
4th Σεπτέμβριος 2016
1ος Βαθμός Reiki (Usui Shiki Ryotto system) 2016
4th Οκτώβριος 2016

“Το Primal Deconditioning Process είναι ό,τι πιο δυνατό έχω κάνει μέχρι σήμερα ή έστω, είναι αυτό που έχει συνδέσει όλα τα προηγούμενα. Και έχει γίνει το δεξί μου χέρι στην καθημερινότητά μου. Νιώθω πολύ καλά. Κάθε ημέρα, πιο χαρούμενη, πιο ήρεμη.”

ΑΦΕΣΗ
ΦΩΣ
ΑΦΕΤΗΡΙΑ

Από την Jashan Αντωνίου,
4 Ιουνίου 2016. Στον κήπο του Serendipity.

Το μονοπάτι είναι καθαρό. Στρωμένο.
Γιατί πηγαίνεις απ’τα βράχια;
Εχει αγκάθια, σκλήθρες και πέτρες κοφτερές.
Γλυστρά’ όπου νερό έχει μαζέψει.
Ποιός σ’έστειλε από κεί;
Και σύ, γιατί τον άκουσες παιδί μου;

Το μονοπάτι είναι καθαρό. Στρωμένο.
Το χώμα του κοσκινισμένο.
Κι έχει λουλούδια φυτεμένα στις άκρες του.
Ασπρα βότσαλα φεγγίζουν το βράδυ –άν σε πιάσει η νύχτα.
Ακόμα κι αυτά,
Βοηθητικά στην θέση τους.
Βαλμένα ένα-ένα.
Με τάξη.
Για σένα. Για μένα. Για μας.

Ποιός απ’τα βράχια είπε να πάς;
Κι εσύ;
Τί σ’έκανε αυτήν την ανοησία να ακολουθήσεις;

Πόσες γενιές τρομαχτικών
κι αδύναμων ανδρώπων
σκαρφάλωσαν στην πλάτη σου;
Tυφλών. Που δεν κατάφεραν να δούν ποτέ
το μονοπάτι;

Τους είπαν –σου είπαν
«Πήγαινε από εκεί»
κι αυτό έκανες.
Τα πόδια σου τα έκοψες.
Τα χέρια σου βαρίδια.
Απ όλους αυτούς που κουβαλας.
Και η ψυχή σου; Δυσκολεμένη.
Αντάρα και βουή και ταραχή.
Κι όλα; Θολά.
Γιατί, στο βάθος μόνο, ξέρεις.

Θυμάσαι με μιά μνήμη άχρονη,
Πως κάπως αλλιώς το είδες το φώς εκείνη την μέρα.
Θυμάσαι.
Θυμάσαι Αυτό που έχει ξεχάσει.
Και κάπου βαθιά μέσα σου, εύχεσαι. Να το ξαναβρείς.

Ασε παιδί μου ένα-ένα αυτά που κουβαλάς.
Εκεί στην ακτή.
Λίγο πιό πέρα απ΄τα βράχια.
Ας΄τα ένα-ένα.
Ας’τα να φύγουν στο νερό.
Αφού τα κοιτάξεις καλά.
ΚΑΛΑ.
Να τα γνωρίσεις όμως πρώτα.
Να τα γνωρίσεις ένα προς ένα
Να καταλάβεις.
Ασ’τα να φύγουν.
Δεν είναι δικά σου.
Κι αν κάποιο γαντζωθεί επάνω σου, -σπρώχ’το.
Καθάρισέ το, σπρώχ’το, πέτα το.
Εκεί που ανήκει, εκεί να επιστρέψει.
Ούτε αυτό είναι πραγματικότητα.
Ας’το να φύγει.
Θα λυτρωθείς.
Κι εσύ. Κι εκείνο.

Ξεφορτωμένος, ΔΕΣ τώρα πού πατάς.
Τα βράχια γίναν ροδοπέταλα
Κι οι σκλήθρες και τα αγκάθια, βοτσαλάκια.
Οι γλύστρες έγιναν πηγούλες δροσερές.
Πρώτη φορά, μυρίζεις το αεράκι.
Ακούς τους ήχους γύρω σου.
Δεν σκέφτεσαι.
Αναγνωρίζεις σημεία του κορμιού σου.
Απολαμβάνεις. Μιά ελευθερία πρωτόγνωρη.
Μιά δύναμη. Που πάντα είχες και την ένιωθες. –Κρυμμένη τις περισσότερες φορές, είναι αλήθεια.
Χαμογελάς.

Το μονοπάτι είναι καθαρό. Στρωμένο.
Το χώμα του κοσκινισμένο.
Κι έχει λουλούδια φυτεμένα στις άκρες του.
Ασπρα βότσαλα φεγγίζουν το βράδυ, αν σε πιάσει η νύχτα.
Ακόμα κι αυτά, βοηθητικά στη θέση τους.
Βαλμένα ένα-ένα.
Με τάξη.
Για σένα. Για μένα. Για μας.

Εκανες το πρώτο βήμα.
Ξαφνιάζεσαι.
Αυτό που φοβόσουν για δύσκολο, δύσκολο είναι.
Γιατί είναι τόσο εύκολο. Τόσο απλό.
Μα, κανείς, ΔΕΝ σου τό’πε ποτέ.

Εκανες το δεύτερο βημα.
Χαμογελάς.
Ρίχνεις ακόμα ματιές σε όλες εκείνες τις γενιές που άφησες πριν λίγο στην ακτή. Να φύγουν.

Ρευστές γίνονται.
Γνώριμες ακόμα.
Μα γλυστρούν. Σαν σκιές. Στο βάθος του ορίζοντα.

Αφήνεσαι.
Στην αίσθηση των πελμάτων σου.
Πατάς τη γή.
Το νιώθεις.
Νιώθεις την γή να την πατάς.
Στα δυό σου πέλματα, το βάρος του σώματός σου στηρίζεται. Που το σηκώνουν όλο.
Υποστηρίζεσαι.
Από σένα τον ίδιο κι από τη γή.

Κράκ.
Μία γενιά έσπασε.
Κράκ. Κράκ. Κρακ.
Κάποιες ακόμα, πριν γλυστρήσουν στο νερό,
Γίνονται μικρά ασήμαντα κομμάτια.

Πατέρα, Μάνα, σας μίσησα, μα και σας αγάπησα συγχρόνως.
Είδα στα μάτια σας μικρά παιδιά, φορτωμένα σακκιά γενεών στις πλάτες σας.
Οσα θελήσατε να κληροδοτήσετε σε μένα.

Κρακ. Κρακ.
Σας βλέπω σαν μικρά παιδιά. Παραξενεμένα να κάθεστε στην ακτή.
Μικρές φλογίτσες. Αμήχανες.

Κρακ – κρακ.
Παιδάκια πίσω σας.
Ενα προς ένα, γενιά προς γενιά,
Αφήνουν κάτω τα δικά τους σακκιά.

Γεμίζει η θάλασσα αβαρή.
Σα φούσκες σαπουνάδας. Σαν αφρός.
Παφ. Παφ. Και κράκ. Και Πάνε.
Ταξιδεύουν ανάλαφρα πίσω στους χρόνους. Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Δεν ήταν ψέμα.
Τα κουβάλαγες.
Γενιές σακκιά, βαριά στις πλάτες σου επάνω.
Ισως υπάρχουν κι άλλα.
Κρυμμένα καλά. Στις τσέπες. Στις ραφές σου.

Μα τώρα ξέρεις, είδες, έμαθες.
Ανυποψίαστος δεν είσαι πιά.

Αργά. Μην βιάζεσαι.
Αργά.
Πάρε τον χρόνο που εσύ χρειάζεσαι. Πάτα γερά.
Και αφουγκράσου. Παρατήρησε. Στάσου.
Στάσου για λίγο. Μείνε για λίγο. Αφέσου. Και νιώσε μονάχα ό,τι εσύ είσαι.

Το μονοπάτι θα είναι καθαρό.
Στρωμένο.
Το χώμα του κοσκινισμένο.
Λουλούδια φυτεμένα θα έχει στις άκρες του
Και τα άσπρα βότσαλά του θα σου φεγγίζουν τις νύχτες. Αν χρειαστεί.

Πάρε τον χρόνο σου και περπάτα το.
Τώρα, είδες.
Τώρα πιά, ξέρεις.

 

Απολαύσατε το άρθρο; Διαβάστε περισσότερα κάνοντας κλικ εδώ: Θεματικά Άρθρα

 

 

0
Connecting
Please wait...
Επικοινωνήστε μαζί μας

Θα χαρούμε να σε βοηθήσουμε να επιλέξεις το κατάλληλο retreat για εσένα ή να απαντήσουμε σε όποια ερώτηση μπορεί να έχεις.

* Όνομα
* Email
* Η ερώτηση σας
Login now

Need more help? Save time by starting your support request online.

* Your name
* Email
* Describe your issue
Επικοινωνήστε μαζί μας
Feedback

Help us help you better! Feel free to leave us any additional feedback.

How do you rate our support?